Month: April 2014

Αμβρόσιος: υψώνει τα ακροδεξιά λάβαρα από το «ιντερνετικό μετερίζι του θείου λόγου

amvrosios1362061678

Αντίθετα από τους παραδοσιακούς κληρικούς, που βυθισμένοι στις ουράνιες τοξίνες τους προτιμούν να αναζητούν την ομολογία πίστης στον τσίγκινο ήχο του περιφερόμενου δίσκου, ο μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος Λενής μετράει τις αντοχές του εξουθενωμένου εκκλησιάσματος με διαδικτυακά hits. Την περασμένη Δευτέρα, γιορτάζοντας πανηγυρικά τα πέντε χρόνια από την παρθενική του εμφάνιση στο «Ίντερνετ», σημείωσε μάλιστα με άφατη ικανοποίηση ότι μέχρι στιγμής ο αριθμός των ηλεκτρονικών επισκεπτών του «έχει ανέλθει στο ύψος των 844.128 “χτυπημάτων”».

Σίγουρα ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης θα έχει έναν καλό λόγο να τον ζηλεύει, μια και, όπως δήλωσε πρόσφατα με κάποια ανεπαίσθητη μελαγχολία, «αν είχα την κρίσιμη εποχή του ’90 τη δυνατότητα επικοινωνίας που μου δίνει το Διαδίκτυο, πολλά πράγματα θα μπορούσαν να είχαν πάει καλύτερα».

Στο 75ο έτος του πολύκροτου βίου του ο ακραίος ιεράρχης δείχνει να ταλαντεύεται ανάμεσα στον ρόλο του ποιμένα και του σκληρού κομματάρχη και, όπως το πάει, ένα είναι σίγουρο: ότι έχει ήδη προλάβει να απαντήσει στην απορία του μακαριστού και πληθωρικού Σεραφείμ, ο οποίος φέρεται να του είχε πει κάποτε: «δεν ξέρω ποιος γεννήθηκε πρώτος: ο διάβολος ή εσύ!».

Ύμνος στον φονιά

Όσοι αναρωτιούνται πώς ακριβώς συνέβη και η Χρυσή Αυγή απέκτησε ξαφνικά έναν δημόσιο υπερασπιστή, ο οποίος αποφάσισε, υπεξαιρώντας χρόνο από τις θρησκευτικές περιπλανήσεις, να παρεμβαίνει καθημερινά στην τρέχουσα ιστορία, μάλλον αγνοούν δύο σημαντικούς σταθμούς στη ζωή του: τη συμμετοχή του στην ίδρυση και την πορεία της Μοναστικής Αδελφότητας «Χρυσοπηγή» και τη θητεία του στα χρόνια της χούντας (από το 1968 μέχρι το 1976) στη θρησκευτική υπηρεσία της πάλαι ποτέ Ελληνικής Χωροφυλακής, με τον βαθμό του ταγματάρχη.
Με το θάρρος του άδολου ομοϊδεάτη, δεν έχει κανένα πρόβλημα να ορμηνέψει πατρικά τους χρυσαυγίτες λέγοντας τις προάλλες:

«Στην αρρωστημένη σήμερα και παρακμάζουσα Δημοκρατία μας δεν είσθε βέβαια μια “Μαύρη Νύχτα!”. Εάν όμως βελτιωθείτε, εάν αποφύγετε κάποιες ανωφελείς ακρότητες του νεοφώτιστου, αν τροποποιήσετε το στυλ, που εφαρμόζετε, αν ωριμάσετε δηλαδή, μπορείτε να καταστείτε μια γλυκιά ελπίδα για τον απελπισμένο πια Πολίτη και μια ήρεμη δύναμη στο σαπισμένο πια πολιτικό σύστημα, όπου οι κλέφτες ευδοκιμούν και κάποιοι Υπουργοί των Οικονομικών τους προστατεύουν, με το να εξαφανίζουν τις λίστες των υπόπτων και εν ταυτώ, χωρίς αιδώ, να ισχυρίζονται δημοσίως, ότι έχασαν το CD, δηλ. τη λίστα Λαγκάρντ!».

Απολύτως φυσιολογικά, για εκείνους που γνωρίζουν τα εκκλησιαστικά πράγματα, χοροστάτησε στην κηδεία του αμετανόητου χουντικού και ψυχρού δολοφόνου Ν. Ντερτιλή στις 31.1.2013 και εκφώνησε σε ατμόσφαιρα αποθέωσης τον επικήδειο για τον φίλο του.

Ο Αμβρόσιος, που παρομοίασε τον θανόντα με τον Σωκράτη και τον Κολοκοτρώνη (!!!) βάζοντας σε δεινή δοκιμασία τα κόκαλά τους, αναφέρθηκε με γενναιοδωρία στον στρατηγό, που υπέμεινε ως χριστιανός και Έλληνας μάρτυρας 38 χρόνια στη φυλακή και, σύμφωνα με την εφημερίδα «Στόχος», η ομιλία του «διακοπτόταν από συνεχή χειροκροτήματα των παρόντων με αποτέλεσμα να αναγκαστεί ο Ελληνόψυχος Δεσπότης να παρακαλέσει τον κόσμο να χειροκροτήσει τον Στρατηγό εκτός ναού, “διότι οι δημοσιογράφοι θα με κατασπαράξουν”, όπως χαρακτηριστικά είπε ο σεβασμιώτατος!…».

Η θεματολογία του ποικίλλει: Από τον προσφιλή «μασόνο Σημίτη» μέχρι τον Σάκη Ρουβά για το τραγούδι στη Γιουροβίζιον. Κι από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, που δεν κάλεσε τον αρχηγό της Χ.Α. Ν. Μιχαλολιάκο στην Προεδρία μετά τις εκλογές, στον… αγαπημένο του στόχο, τον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, που δεν παντρεύτηκε στην εκκλησία.

Τελευταία, ξαναχτύπησε και, με αφορμή το πρόσφατο Συνέδριο «Εκκλησία και Αριστερά», κατηγόρησε με παλιομοδίτικο μένος τους ιεράρχες που πήραν μέρος ότι απενοχοποίησαν τους κομμουνιστές για τα εγκλήματά τους (σ.σ.: το blog του γέμισε με φωτογραφίες εποχής σφαγιασθέντων υπό των κομμουνιστοσυμμοριτών!) και ότι έβλαψαν την Εκκλησία.

«Ατυχώς» βασανιστές

Το 1955 ο 15χρονος τότε Αθανάσιος Λενής γνώρισε στην Πάτρα έναν νεαρό κατηχητή από την Ηλεία, που έμελλε να αλλάξει την πορεία της ζωής του: τον κατοπινό μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο Καρούσο.

Οι δύο τους επικοινωνούν συστηματικά και δυο χρόνια αργότερα, όταν ο Καλλίνικος, διάκονος πλέον, τοποθετείται στον ναό της Αγίας Ζώνης στην Κυψέλη, γνωρίζει έναν 17χρονο μαθητή του Λεοντείου, ψάλτη στον ναό, τον Χρήστο Παρασκευαΐδη – τον μετέπειτα αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Ο πατέρας του «μικρού Χρηστάκη», όπως τον φώναζαν όλοι, ονειρευόταν να τον δει με την τήβεννο της Νομικής, όμως ο Καλλίνικος τον πείθει να ακολουθήσει εκκλησιαστικό δρόμο και λίγο αργότερα, το 1959, οι τρεις τους συναντιούνται στην άρτι συσταθείσα μοναστική κοινότητα της «Χρυσοπηγής».

Η εξέλιξή τους στην ιεραρχία είναι ραγδαία. Το 1974 ο Βενιαμίν της τρόικας αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος εκλέγεται μητροπολίτης Δημητριάδος, τον επόμενο χρόνο ο Καλλίνικος τιτουλάριος μητροπολίτης Ρωγών και διευθυντής της νευραλγικής Αποστολικής Διακονίας και το 1976 έρχεται η σειρά του Αμβρόσιου, του… «ατακτούλη» κατά Καλλίνικο, που τοποθετείται τιτουλάριος μητροπολίτης Ταραντίου και αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου.

Ο χειροτονητήριος λόγος του προκαλεί σάλο, καθώς ο Αμβρόσιος, που έχει αποκτήσει το παρατσούκλι «Ο χωροφύλακας», απευθυνόμενος στους παλιούς φίλους από τα Σώματα Ασφαλείας που είχαν καταδικαστεί για βασανισμούς στα χρόνια της δικτατορίας, αναπέμπει «θερμόν εν Κυρίω ασπασμόν προς όλους εκείνους τους αγαπητούς μου αξιωματικούς και οπλίτας της Ελληνικής Χωροφυλακής και Αστυνομίας Πόλεων οι οποίοι την στιγμήν ταύτην, συνεπεία οιουδήποτε ατυχούς συμβάντος εν τη ασκήσει του υπηρεσιακού τους καθήκοντος, εστερήθησαν των αγαθών της υγείας και της ελευθερίας»!

Το 1978 είναι η χρονιά που ο Καλλίνικος εκλέγεται στη Μητρόπολη Πειραιά, ο Αμβρόσιος στα Καλάβρυτα και η «τρόικα» της «Χρυσοπηγής» εργάζεται μεθοδικά για την προώθηση των θέσεών της. Η προσπάθεια απογειώνεται το 1994 με την εκλογή Χριστόδουλου στον αρχιεπισκοπικό θρόνο, όταν ο Αμβρόσιος ακούστηκε να ανακράζει «Νενικήκαμεν!».

Με την αποχώρηση του Καλλίνικου το 2005 και τον θάνατο του Χριστόδουλου που ακολούθησε, η τρόικα τυπικά έπαψε να υπάρχει. Προηγουμένως όμως – όπως παλιά στη Μονή Βαρλαάμ των Μετεώρων, όπου έμειναν αξέχαστα τα ιερά τραπεζώματα με αστακομακαρονάδες – πρόλαβε να «διαπρέψει» σε σειρά ηθικών μετώπων, όπως η μάχη των ταυτοτήτων και τα παραεκκλησιαστικά – παραδικαστικά κυκλώματα.

Όποιος τον θεωρεί γραφικό απολίθωμα κάνει λάθος. Ο – πάντα πρόθυμος στις προσκλήσεις ισχυρών οικονομικών παραγόντων – Αμβρόσιος, που υψώνει τα ακροδεξιά λάβαρα από το «ιντερνετικό μετερίζι του θείου λόγου», τελευταία ανυπομονεί.

«Με αγωνία αναμένουμε την διάδοχο κατάσταση» λέει ο ίδιος, αλλά, όπως ξεκαθαρίζει, «ως blogger μόνο». Μην παίρνουν κι αέρα όσοι ορέγονται τη Μητρόπολη…

http://topontiki.gr/article/49609/Enas-epikindunos-ataktoulis

Μοίρασμα κειμένου για τον αγώνα των φυλακισμένων στο Αίγιο

Πραγματοποιήθηκε προχτες, Παρασκευή 4/4/14 μοίρασμα κειμένου από ομάδα συντρόφων στην Πλατεία Α.Λαύρας και στους γύρω κεντρικούς δρόμους για να ενημερωθεί η τοπική κοινωνία για τους αγώνες μέσα στις φυλακές ,το νέο νομοσχέδιο και την θέση των αναρχικών πάνω σε τέτοια ζητήματα.
ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΥΛΑΚΕΣ
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΕΥΤΕΡΟΣ
ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ νουμερο 2 (3)-page-001

ΑΝ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΛΛΑΖΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ

κείμενο της αντιεκλογικής συνέλευσης αναρχικών/αντιεξουσιαστών-ΠΑΤΡΑ

Από τα προεκλογικά συνθήματα το 2009 του Παπανδρέου και το περίφημο “λεφτά υπάρχουν”, φτάσαμε στο πρωτογενές πλεόνασμα του Σαμαρά το 2014, που δήθεν θα μοιραζόταν στους οικονομικά ασθενέστερους. Ακόμη και τώρα, που οι εξουσιαστές έχουν οδηγήσει την κοινωνία στην εξαθλίωση, προκειμένου να μη χάσουν τη θέση τους στην εξουσία ή για να ανέλθουν σε αυτή, μοιράζουν υποσχέσεις και ψεύτικες ελπίδες.

Την αντιπροσώπευση-ανάθεση, τη ζούμε κάθε μέρα από τα μαθητικά συμβούλια, στη Βουλή των εφήβων, στις δημοτικές, περιφερειακές και βουλευτικές εκλογές, τις ευρωεκλογές και στις συνδικαλιστικές στους χώρους εργασίας. Ξέρουμε πρόσωπα της δεξιάς και της αριστεράς, το μόνο όμως που έχουμε βιώσει όλοι μας έντονα είναι πως όλοι τους ανεξάρτητα από το πόσο αγωνιστές δήλωναν, ήταν πρόθυμοι να προστατέψουν το κεφάλαιο, δίνοντας παράλληλα την ψευδαίσθηση ανταλλάγματος στους επίδοξους ψηφοφόρους τους. Έτσι, οι εξουσιαστές προσπαθούν να περάσουν το συναίσθημα της συνενοχής (ενοχικό σύνδρομο, μαζί τα φάγαμε, εσείς τους ψηφίσατε) στους εξουσιαζόμενους.

Ανάλογα με ποιο τρόπο θα επιλέξει το κεφάλαιο κάθε φορά, δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες με την βοήθεια των παπαγάλων των ΜΜΕ, ώστε να εγκλωβίσει τον κόσμο μέσα σε ένα κομματικό μηχανισμό και να τον αποτρέψει από αυτό που φοβάται περισσότερο, τον κοινωνικό ξεσηκωμό. Εμείς, ως αναρχικοί, τασσόμαστε απέναντι από τα εκλογικά πανηγυράκια και τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς. Θεωρούμε ότι οι εκλογές λειτουργούν σα βαλβίδες αποσυμπίεσης, ώστε να εφησυχάζονται οι από τα κάτω και να αναθέτουν τα προβλήματά τους και τις λύσεις αυτών σε αυτούς που αυτοπροβάλλονται ως σωτήρες. Αυτοί που βιώνουν τα προβλήματα ξέρουν ότι οι λύσεις γι` αυτά μπορούν να βρεθούν μέσα από διαδικασίες, όπως συνελεύσεις γειτονιών, πλατειών κοκ κάτι το οποίο σίγουρα δεν μπορούν να βρουν αυτοί που ζουν παρασιτικά στην κοινωνία και προέρχονται από μεγάλα τζάκια, όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο.

Υπάρχουν δεκάδες υποψήφιοι σε κάθε πόλη και όλοι έχουν υποσχέσεις να μας δώσουν. Ψεύτικες υποσχέσεις για μια καλύτερη πόλη και ζωή μέσα σ` αυτήν. Ποιον θα κοροϊδέψουν όμως; Αποτελούν το μακρύ χέρι της κάθε κυβέρνησης, καθώς δέχονται εντολές απ’ αυτήν και τις εκτελούν, μη θέλοντας να της εναντιωθούν, με την ελπίδα ότι από την εμπειρία και την εκπαίδευσή τους στην τοπική αυτοδιοίκηση, θα μεταπηδήσουν στην κεντρική πολιτική σκηνή. Και ας μην μιλήσουμε για τις Περιφέρειες που στηρίζουν τα πεντάμηνα προγράμματα απασχόλησης που δεν είναι τίποτα άλλο από το να δώσεις ένα ξεροκόμματο σε κάποιον που πεθαίνει.

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν και οι ευρωεκλογές ως άλλη μια αυταπάτη ότι τα κράτη μέλη της αποφασίζουν για το μέλλον της Ευρώπης. Οι οικονομικά ισχυροί (τράπεζες, βιομήχανοι, πολυεθνικές) ελέγχουν το ευρωκοινοβούλιο που με τη σειρά του επιβάλλει τους νόμους του στα κοινοβούλια των υπόλοιπων χωρών. Στόχος των κοινοβουλίων οποιασδήποτε μορφής, είναι η προστασία των συμφερόντων των εξουσιαστών. Έτσι, εξυπηρετούνται οι μεγάλοι κολοσσοί εταιρειών, όπως ακριβώς συμβαίνει με το γάλα. Όσον αφορά τα κράτη, οι ευρωεκλογές αποτελούν ουσιαστικά μέτρο πίεσης για τις εθνικές εκλογές από την αντιπολίτευση ή για διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης από την άλλη πλευρά. Δεν θα τους κάνουμε την χάρη λοιπόν!

Απέναντι :

Στα «κομματάκια», κοινοβουλευτικά και μη
Στη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, που μετέτρεψαν τα κοινωνικά αγαθά σε εμπορεύματα και χαρίζουν τώρα το ρεύμα και το νερό σε ιδιωτικά συμφέροντα
Σ` αυτούς που κλείνουν τους δημόσιους χώρους πχ στην Πάτρα τη βεράντα στο Κάστρο, το λιμάνι που με την περίφραξη πιο πολύ σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μοιάζει, τις καταλήψεις μετατρέποντάς τες σε εγκαταλελειμμένα κτίρια ή θέλοντας να τις μετατρέψουν σε στέκια των νεολαίων του κόμματος τους (ΣΥΡΙΖΑ)
Σ` αυτούς που βγάζουν την Ελιά ως κάτι νέο, ενώ στην ουσία αποτελείται από στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που έφτιαξαν δικά τους κόμματα, αλλά και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ
Σ` αυτούς που με το Ποτάμι επιδιώκουν να κλέψουν την ψήφο της νεολαίας, την ψήφο αντίδρασης αλλά και την ψήφο του κόσμου που απέχει
Σ` αυτούς που χρησιμοποιούν τους φασίστες χρυσαυγίτες προς όφελος τους με το να τους «πολεμούν» ή να τους προωθούν κάτω από το τραπέζι όποτε τους συμφέρει
Σ` αυτούς που περιμένουν στη γωνία να μας εξουσιάσουν δείχνοντας τώρα ένα αγωνιστικό-φιλολαϊκό προφίλ, επειδή τα ποσοστά του κόμματος δεν εξασφαλίζουν μια θέση στο κοινοβούλιο,

εμείς προτείνουμε την αυτοοργάνωση των από τα κάτω της κοινωνίας.

Ήδη έχουμε δει κάποιες αυτοοργανωμένες κινήσεις να λαμβάνουν χώρα σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας και παγκόσμια. Οργανωμένες κινήσεις για επανασύνδεση ρεύματος και νερού, κοινωνικά ιατρεία μακριά από ΜΚΟ και δήμους, καθώς και μαθήματα αυτομόρφωσης. Συντονισμένες κινητοποιήσεις απέναντι στους πλειστηριασμούς, στα διόδια και στην καταστροφή του περιβάλλοντος (Κερατέα, Χαλκιδική) αλλά και για την υπεράσπιση των πλατειών (Ταξίμ, Ταχρίρ), καθώς και καταλήψεις κτιρίων για στέγαση (προσφυγικά Αλεξάνδρας). Αυτές οι αυτοοργανωμένες δομές κοινωνικής αλληλεγγύης και αντίστασης, είναι σημαντικό να μετατραπούν σε κινήματα, που θα αμφισβητήσουν την ίδια την εξουσία και να πάρουν χαρακτηριστικά μόνιμης και πιο οργανωμένης δομής.

Να γυρίσουμε την πλάτη στην προπαγάνδα που δεν θα οδηγήσει σε τίποτα άλλο από τη θυσία της ζωής και του μέλλοντος μας στο βωμό του καπιταλισμού και του νεοφιλελευθερισμού. Η τιμωρία της κυβερνητικής πολιτικής θα γίνει μέσω του αγώνα και όχι μέσω των εκλογών. Η συνειδητή αποχή λοιπόν είναι μια επιλογή για να κάνουμε τη ζωή και πάλι δική μας, δημιουργώντας δομές αγώνα, αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας. Με ανοικτές συνελεύσεις χωρίς ιεραρχία, αλλά οριζόντια θα συλλογικοποιήσουμε τις αντιστάσεις των από τα κάτω και αυτοοργανωμένα θα φτάσουμε σε μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας!

Συνειδητή αποχή, εκλογικό σαμποτάζ

Όχι στις εκλογικές αυταπάτες

Αυτοοργάνωση τώρα, αντίσταση και αλληλεγγύη παντού

Υπεύθυνοι για τη ζωή μας είμαστε εμείς και κανένας άλλος

«Ψηφοφόροι, εφόσον διεκδικώ τις ψήφους σας, σας οφείλω λίγα λόγια. Ορίστε λοιπόν: Κατάγομαι από παλιά γαλλική οικογένεια, αν μου επιτρέπεται και είμαι γομάρι από καλή ράτσα. Ένα γομάρι με την καλή έννοια της λέξης: τέσσερις οπλές και παντού μαλλί. Το όνομα μου είναι Άχρηστος, όπως είναι και οι υπόλοιποι ψηφοφόροι. Είμαι κενός όπως πολλά ψηφοδέλτια που επιμένουν να μη μετράνε και τα οποία πλέον ανήκουν σε μένα. Η εκλογή μου είναι εξασφαλισμένη. Καταλαβαίνετε πως μιλώ ειλικρινά…»

Alphonse Gallaud de la Perouse (Zo d’ Axa)

Ανοικτή αντιεκλογική συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών

Κάθε Τρίτη 18:30 στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας antieklogiki@hotmail.com